ROLLERCOASTER

Zes jaar geleden transformeerde ik in de moeder van mijn zoon, Nolan.

Iets wat zo alledaags is — en tegelijk zo’n wonder

Alle clichés zijn waar. Je kunt je zo goed mogelijk voorbereiden, maar je weet het pas écht wanneer je het ervaart.

Ik geloof heilig dat mijn kinderen mij iets komen leren. Ja, je leest het goed: mijn kinderen. Inmiddels ben ik ook rijker met een dochter van vier. En ze doen dat nu al.

Zo dankbaar — want het blijft een zegen.

Ik wist dat mijn wereld zou veranderen toen we een gezin begonnen. En ik doe het niet alleen.

Maar weten dát iets verandert, en weten hoe het eruitziet — dat zijn twee totaal verschillende dingen.

Gelukkig wist ik het niet. Want hoe het ging, was oncomfortabel, pijnlijk en soms intens verdrietig.

Veel emoties, en tegelijk een drive die me bleef achtervolgen: vechten voor autonomie, vrijheid en wederkerigheid.

Op het moment dat we leerden reguleren, diende de volgende uitdaging zich alweer aan. Doorgaan was het.

Met highs en lows. Mooie en minder mooie avonturen.

We moesten erdoorheen om van A naar B te komen.

Een rollercoaster.

Totdat het gebeurde.

Mijn leven werd stilgezet.

Het grootste cadeau dat mij gegeven is: stilstand.

Ik werd uitgenodigd om — als een eagle — naar mijn leven te kijken.

Mijn pad. Mijn keuzes. Mijn verlangens.

Confronterend. Pijnlijk eerlijk.

Maar het bracht me op andere paden en opende nieuwe deuren in mij.

Wat ik ontdekte voelde als een verrijking, een verademing.

Het bracht antwoorden waarvan ik nooit had durven dromen. Zo verhelderend, dat twijfel en angst oplosten in het zonlicht.

En eerlijk? Het werd bijna verslavend.

Steeds weer willen kijken: wat mag ik nu belichten?

Soms was het te veel.

Soms wilde ik terug.

Soms raakte ik afgeleid.

Balans.

Dat is de kunst.

Het belichamen van alles wat er is.

Weten dat het beide kanten van dezelfde munt zijn.

Dat min ook plus betekent.

Dat chaos verheldering en verdieping brengt.

Dat er nooit maar één zijde is. Eén waarheid.

Weten dat we heel zijn, is iets anders dan voelen dat we heel zijn.

Zoals zien meer is dan wat we denken dat kijken is.

Nu, voor het eerst in mijn leven, kan ik volledig achter mijn naam staan.

Omdat ik mezelf nu zie.

Mijn werk is geen werk.

Het is een staat van zijn.

Door te zijn, werk ik.

En door te zijn, ontvang jij jezelf — je ware zelf.